Vooruitgang

Ik heb weer internet, en dat zullen jullie weten ook. Huppekeetje, alweer en bericht. Een van de dingen die deze zomer zijn gebeurd is dat mijn fornuis is aangesloten op een gasfles die buiten staat. Inderdaad, gat in de muur, pijpje erdoor, slangen eraan en klaar. Alleen, de fles stond in de volle zon, dus daar voor, en voor de toekomstige tweelingfles, moest een hokje komen. Had ik al eens gemeld dat J. van zijn leven ook timmerman geweest is? Dat is toch zo ontzettend makkelijk, maar hij was geblesseerd, dus het duurde even voor het gasflessenhok klaar was.

Gelukkig kan J. zijn arm weer bijna helemaal gebruiken, en dit is nu de "na" situatie.

 

Alweer een stapje dichterbij de ideaalsituatie. Net op tijd, want vanmiddag is tijdens een buitje de groene emmer weggewaaid. Ja, het is een rare zomer.

 

Nou dat weer

De schitterende villa hier heeft, zoals alle oude huizen, maar weinig stopcontacten. Ook moet er een kabel naar de put, zodat de pomp een vaste verbinding op de stroom kan krijgen. Meteen maar een ondergrondse kabel naar de schuur, daar is stroom ook handig. De man die het fornuis bij J. heeft aangesloten is een echte vakman, dus ik had graag dat die het deed. Eerst had hij een enorme klus die af moest, dus wachten tot hij een keer langs kon komen. Begin augustus was het zover. Hij trok een soort afdekdopje uit de muur, keek bedenkelijk en maakte bijpassende geluiden. Hmmmmm, de hele bedrading moet vernieuwd. En er moet gefreesd, en gegraven. Dat geeft stof, en niet te kort ook, dus moet de hele boel weer worden ingepakt. Gelukkig heb ik nog even de tijd, eerst een weekje naar Nederland, maar ik ga toch maar langzaam weer verhuisdozen vullen. Zucht.

Ja, ik weet het, het is mijn nieuwe voordeur. Maar stroomdraden leveren niet echt en leuke foto op.

Hoera

Hoerahoerahoerahoera!!!!!!!!!!!!!!!!!! Een internetverbinding. Het is niet te geloven dat het anno 2014 zo lastig is om je eigen deurtje naar het internet te krijgen. Maaaarrrrrr, de aanhouder wint. Het is natuurlijk geen doen om allemaal op te noemen wat er gebeurd is. Een paar hoogtepunten: ik heb een nieuwe voordeur; er is een put gegraven waar de pomp in kan leven; mijn broer is geweest en heeft de caravan gebracht, er is nu een slaapplaats voor logé's (logees?); mijn nicht Nel en haar man Aart zijn langs geweest, die hebben hun eigen huis meegebracht, wow wat een jetser:

De "Nederlandse vrienden van Pálmonostora" hebben opgetreden op het dorpsfeest, het was een doorslaand succes: ik vertrek 10 september naar Nederland voor een week,
Dat was in vogelvlucht de zomer. Wow, is het morgen echt al september?
Nader bericht volgt.

Ik weet het, ik weet het

Ik laat de lieve lezertjes veel te veel in het ongewisse. Maarja, eerst een internationale verhuizing, en een emigratie, en dan acclimatiseren, en als een speer de wijngaard onkruidvrij maken, hier en daar een doos uitpakken, en voor je het weet is er een maand voorbij. Maar vandaag is een een extra speciaal bijzondere dag: Jan heeft zijn zin gekregen.

 Hier heb ik er al zeker 125 meter in gereden, van de dealer naar de benzinepomp, en daarvandaan naar het parkeerterrein bij de molen in Kecskemét, want er zit nooit meer dan een theelepeltje brandstof in als je hier een auto koopt, dat is althans onze ervaring. Inmiddels staat zij bij Jan op het erf, het scheurt prima. Onderweg kwam er een auto naast me rijden, de bestuurder wees dat ik hem aan de kant moest zetten. Ojee, vast een politieman in burger, en de verzekeringspapieren niet bij me. Maar nee, het bleek de vorige eigenaar te zijn, die was me helemaal gevolgd om dat te zeggen, en dat de olie ververst moest worden (is gebeurd). Hij woont vlakbij in Kiskunfelegyhaza, dus we gaan mekaar nog wel es tegenkomen. Het leven is vol kadootjes, als je maar weet waar je moet kijken.

 

Lang geleden

Pfffffffffffffffffffffffffff en dan nog een boel ffff-en. Dat is lang geleden. Er is dan ook een hoop gebeurd. Allereerst is natuurlijk het fornuis aangesloten, het kookt fantastisch, maar het heerlijkst is dat er een oven in zit. Lekker gebraden kippetjes en lasagna maken, gaat prima. Zoiets gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot, er moest een nieuwe electrische leiding worden gelegd.

Dan is er nog de kleinigheid dat ik helemaal compleet totaal verhuisd ben naar de puszta. Flat opgezegd, spullen verhuisd, rest weggegeven of verkocht, en met 52 kilo bagage naar Boedapest gevlogen. Ik kom hier aan en wat denkt je? Rotweer. Het heeft de hele dag geregend. Eigenlijk is dat niet zo heel erg, want ben lekker uitgerust, lang uitgeslapen, en daarna niks gedaan. Wat een heerlijk leven heeft een mens hier.

Update

Net toen ik dacht: ik zal even melden dat er echt niks te melden is, stelde J. voor om in het termaalbad te gaan liggen. Goed idee, maar eerst even een eitje bakken. Oei. De electrische kookplaat werkt nog maar op halve kracht. Hmmm. Oud beestje, dus het zal wel niet zo zijn dat er een draadje los zit. Op weg naar de fürdö (fuurdeu) dan maar even langs Tesco, daar hebben ze ook witgoed. Dat is wel zo, maar geen kookplaat meer te bekennen. Op naar de witgoedwinkel waar J.'s boiler ook vandaan komt. Daar was van alles, maar niet direct wat we zochten, of het moest een inbouwplaat zijn en dat is zo'n gedoe als je een paar keukentafels als aanrecht gebruikt. Een heel fornuis dan maar? Welja, waarom ook niet. Een pracht exemplaar, in roestvrijstaallook. Gauw nog even terug naar Tesco om een braadpan, die ook in de oven kan want we gaan natuurlijk weer terug naar huis om met het nieuwe speeltje te spelen.

Er is alleen een klein probleempje: er zit geen snoer aan het ding. Geen stekker voor in een stopcontact, helemaal niks. Miskoop? Falende kwaliteitscontrole? Dat is een teleurstelling, dat wordt een boterham in plaats van de zuurkoolstoof met wijn en palinka. J. de volgende dag vroeg terug om te klagen. Wat blijkt? De schoonheid moet door een gekwalificeerd vakman worden aangesloten. Uhhh? Is dat in Nederland ook zo? Ik heb nog nooit een nieuw fornuis met elektriek gekocht, maar zou er vanuit gegaan zijn dat je die alleen maar in hoeft te pluggen. In elk geval weet de onschatbare M. een mannetje, we horen vandaag wanneer hij kan komen, en intussen is het gewoon weer terug naar af, met een extra aflegplekje, en alleen gerechten die op halve kracht gekookt kunnen worden.

Winter?

Het heeft een beetje gesneeuwd dus, mooie plaatjes krijg je daarvan. Maar eens is het uit met de romantiek en moet er uitgerukt worden om boodschappen. Nu had er een dag of wat een straffe wind gestaan. Zo erg als hier was het nou ook weer niet,

en het zonnetje scheen dus had je geen idee wat zich buiten allemaal afspeelde. Zoals gezegd wij dus op pad. Na zo'n 300 meter loopt het pad omhoog, en daar had de sneeuw zich opgehoopt. Geen doorkomen aan. Tot aan de bodem zat de arme Duster in een sneeuwhoop. Na diverse pogingen vooruit, wou het achteruit ook niet meer. Werk aan de winkel, een schop halen, en scheppen maar. Nu is het wachten op de gemeentelijke sneeuwschuiver, want het dooit overdag wel, maar niet echt fanatiek. Wie zou gedacht hebben dat zo'n beetje sneeuw zoveel problemen zou kunnen geven.

Omstandigheden

Zoals beloofd een plaatje van J.'s Duster in wintertooi. Dat krijg je ervan als je aan een dülö wilt wonen. De ijsklonten en pegels vallen in deze foto niet zo op, maar beter dan dit kan ik het niet bij dit licht.

Dit licht bedoel ik:

Drukdrukdruk

Misschien lijkt het alsof het leven hier heel druk is, maar niets is minder waar. We zitten vandaag al voor de tweede dag lekker in huis. Niet dat er helemaal niks gebeurd, J. heeft het pad naar de schuur sneeuwvrij gemaakt, en ik ben naar de kippenkoning en zijn vrouw, dat is de zwager van J. en zijn zus, gaan lopen om verse eieren te halen. In de sneeuw. Maar dat levert wel hele mooie plaatjes op.

Vooruitgang

Vandaag weer naar Kecskemét (Ketsjkemeet), naar de vreemdelingenpolitie om een verblijfsvergunninig. Het blijft lastig.
Er was nu een giroafschrift met een enorm saldo erop, een document getekend door twee onvervalste Hongaren, met gegevens van J. en mij erop, namen, toenamen, adressen, geboorteplaatsen en -data en volledige moeders namen, plus dezelfde gegevens van voornoemde Hongaren (dankjewel A. en E.). Er waren maar weinig wachtenden voor ons, maar helaas was maar een van de drie loketten bezet, en daar was iemand aan de beurt die de Hongaarse nationaliteit wilde krijgen, net als wij met een tolk. Na een uur kwam er gelukkig versterking, ook al omdat de lokettiste blijkbaar niet goed de weg wist in haar eigen bureaucratie. Maar goed, we kwamen aan de beurt. Hadden we dit formulier al ingevuld? ??? Welk formulier, daar was vorige keer geen sprake van, had ze dat verdorie niet vast mee kunnen geven? Weer de hele doopceel ingevuld, plus naar welk land ik zou vertrekken mocht ik Hongarije ooit verlaten, en nog wat van die vragen waarvan de zin ons totaal ontgaat. Maar goed, 's lands wijs, 's lands eer, en als dat alles is wat moet gebeuren om het voorrecht te verwerven hier heerlijk je gang te gaan dan valt het nogal mee. Het blijkt ook dat Nederlandse handschriften niet altijd even duidelijk zijn voor Hongaren, wij schrijven de 4 anders, en de 1, en nog wat lettertekens, dus dat hele formulier werd keurig overgeschreven. Nu alleen nog even een heel ingewikkeld verhaal op het giro-afschrift schrijven, uiteraard in het Hongaars, en ondertekenen. Nog maar es wat handtekeningen, en ja hoor, er verscheen een stempel op haar bureau. Er dreigede schot in te komen. Nu nog even een handtekening in dit kadertje, een legeszegel plakken en en HOERA!!!! Ik heb een verblijfsvergunning. Dat betekent dat over een week of twee mijn lakcím in de bus komt, dat is een adreskaartje. Daarmee kunnen we dan naar het ziekenfonds om mij hier aan te melden. Ik kijk er nu al naar uit! In elk geval is de eerste horde naar mijn officiële status hier genomen.

 

 

Onderweg naar M. de dolmatcher zonder wie wij ons geen raad zouden weten langs het druivenhuis gekomen.

 

 

 







Het ziet er wel heel romantisch uit zo met die sneeuw, en let op de ultra-rustieke deur. Alleen voor de Duster pakt het niet zo romantisch uit. Zal daar zo spoedig mogelijk een foto van plaatsen in volle wintertooi. Nog een paar daagjes winteren en dan weer voorjaarsachtig zegt het weerbericht. Het leven is mooi.

 



Keek op de week

Ja, zo gaat dat, de tijd vliegt. Er ligt inmiddels sneeuw, er staat een gure wind die het voorjaar zo uit je hoofd blaast. Maar dat wil niet zeggen dat er niks gebeurd.
Dinsdag naar Kecskemét geweest voor een verblijfsvergunning, maar dat is nog niet zo eenvoudig. J. moet officieel toestemming aan mij verlenen om in zijn huis te wonen. Bovendien moet hij papieren overleggen hoe veel pensioen hij krijgt, en ook bewijs sinds wanneer. Dat laatste is natuurlijk een probleem. Oh, nou, dan is 3000 op elk van onze girorekeningen ook wel goed. Maar er moet toch een document komen. Je krijgt een soort rudimentair voorbeeld mee waar je zelf iets van moet brouwen, en dat bovendien door twee Hongaarse getuigen getekend moet worden. Nou, dat krijgen we wel voor mekaar. Gisteren waren we op een wijnproeverij van een lokale producent, en daar waren Hongaren bij de vleet. Gelukkig kennen we er een die Nederlands spreekt, en hij en zijn vrouw hebben getekend. Dus dinsdag weer een uitje. Net als gister dus.
Ook is J. helemaal gelukkig, zijn schat is weer thuisgekomen. De iMac bedoel ik. Die wou niet meer starten, en is naar het computerziekenhuis voor Apples in Boedapest geweest, en per koerier weer naar huis gebracht.
J. is in bomen. Vorige zondag een heerlijke wandeling gemaakt en onderweg acaciapeulen gevonden. Die moeten natuurlijk gepeld, en daarna gezaaid. En nu maar hopen dat het wat wil worden, net zoals met deze Sophorazaadjes is gebeurd.
Met die foto's is het dus niet zo goed gelukt. Ik dacht ze allemaal vast te downloaden, en dan een voor een te selecteren voor plaatsing. Niet alle ideetjes werken even goed in de praktijk. En ik weet ook niet hoe ik ze weer weg moet krijgen om het over te doen, dus het huiswerk voor deze week is uitnobbelen welke foto bij wat hoort.

 

 

 

 

 

 

 



Weer

Vandaag alweer een voorjaarsdag, dus lekker naar het dorp gelopen. Ik wou een brief aangetekend versturen, en komijnpoeder voor in de boerenkoolsoep halen. Eerst ging de jas natuurlijk uit en dan ook nog een veldje madeliefjes tegenkomen.

Daarna naar het huisje op 218 om mijn rugzakje op te snorren, dat is veel handiger als je een paar boodschappen gaat halen en je ook je jas uit wilt. Daar stond alweer een verrassing van moeder natuur:

 

 

En bij thuiskomst dit schouwspel:

 

 

 





Ahhhh, pusztaleven.





Nog meer hout

Het erf gaat er nu, behalve op enige hopen puin na, aardig opgeruimd uitzien. Weer gezaagd, rommel verbrand, en het nog bruikbare hout op zolder gelegd, en de gezaagde stukken in de schuur gestapeld. Het wordt nog wel eens wat. De kettingzaag van J. had smeerolie nodig dus naar Kistelek geweest naar wat we de Boerenbond noemen. Sleetjes gekocht voor de nieuwe 32 V. zekering van J. voor geval de Démasz ooit nog komt, kettingsmeerolie, spiritus voor in het kooktoestel en zaadjes voor de tuin, erwten en bonen. Dat krijg je met dat heerlijke weer, het voorjaar in het hoofd.

Er is ook een mooie foto van het opgeruimde erf, maar daarmee gaat het net als met de foto van de ganzen, ik krijg een kruis!!
Dan maar de voortgang met de tafel. Deze was wat gammeltjes, dus J. is hem weer in elkaar aan het lijmen zodat hij zoals J. het noemt weer geheel bomvrij is. Ik zie mij er al buiten de zelfgekweekte erwten aan eten. Nee, die moet ik jullie ook onthouden. Alweer een kruis. Ik zal mij es over deze fotomaterie buigen. Maar nu niet, ben gaar.

opgeruimd erf

 

tafel wordt gefixt

En nu willen de foto's dus wel, gewoon als je een kruis krijgt nog een keer loaden, dan gaat het wel.

Maar het blijft natuurlijk een mysterie.

 

 

 

Doende

Zo, een paar dagen is het rustig geweest. Woensdag hebben we de hele dag gewacht op iemand van de Démasz, dat is de stroomleverancier, die iets kwam doen zodat J. 32 volt kan afnemen ipv 16. Dan schijnt de stroom minder vaak uit te vallen. Er is niemand geweest, maar toch maar even in de meterkast gekeken, en daar overwintert een kolonie lieveheersbeestjes. Toch geen compleet waardeloze dag.

's Middags even naar het dorp gelopen, voor een postzegel en een schrijfblok. Ik heb zeeën van tijd, dus ik ben van plan maar weer eens ouderwetse papieren brieven te gaan schrijven. Onderweg kwamen er steeds groepen ganzen over. Goed, het ganzenplaatje wil niet, bloggen is nogal nieuw voor mij, ik krijg ook de tekst niet om de foto gegroepeerd, knullig.

Ben ook langs de oude brug gekomen, daar liggen nu twee rijplaten over, waardoor je dat gezellige geluid niet meer krijgt als er iets overheen rijdt. Ook is er een nieuw bord "verboden voor tractoren" aan de kant van het dorp. Opgeknapt, hoor.

In elk geval een heerlijke wandeling, en nu ineens tekst naast de foto, hmmmmm, mysterie.



 

 

PS. J. heeft mij terechtgewezen, het moet geen 32 volt worden, maar 32 ampère. Tegen mij kan je het net zo goed over 32 bloemkoolstronken hebben, zoveel benul heb ik van stroom.

PPS die ganzenfoto wil nou ineens wel

 

Opruimen

Van het werk aan het nieuwe dak is er een massa hout op het erf blijven liggen. Uitgezocht wat in de kachel kan verdwijnen, en wat nog gebruikt kan worden op zolder gelegd. Inderdaad ja, achter die mooie nieuwe deur. Meteen maar een massa rommel verbrand. Dat ruimt lekker op, het lijkt wel voorjaar.

Nu nog een tripje naar de glasbak en dan ziet het er een stuk beter uit.

Houtwerk (vervolg)

Ja hoor, het is hem weer gelukt. Er was nog een oude winterdeur, en die is keurig verbouwd tot een zolderdeur. De sluiting mag wat uit het lood geplaatst zijn, maar er zat een handig gat in de sponning waar de grendel precies in paste. En zo wordt het zo langzamerhand een schitterende villa.

Houtwerk

Toen het dak vernieuwd werd, zijn ook de muurtjes van de zolder gesneuveld. De aannemer heeft er voor gekozen om daar golfplaten voor in de plaats te gebruiken. Aangezien wij daar niet zo dol op zijn heten deze PGP's (Prachtige Golf Platen). Wel is het originele deurtje weer teruggeplaatst. Dit is in de loop der tijden wat al te rustiek geworden, en gaat bovendien naar buiten open. Dit \is niet handig als je op een ladder staat. Hier is werk voor J. die gelukkig in zijn leven al es meubelmaker is geweest. Een gerecyclede deur  moet het uiteraard worden.

Wordt vervolgd